• Facebook Social Icon
  • Instagram Social Icon
  • YouTube Social  Icon

KADRA

2019

Dena zgromadziła imponującą listę klubów oraz festiwali, które zaszczyciła swoją obecnością. Od legendarnych klubów na całym świecie, takich jak Blue Note, Smoke i Jazz Standard w Nowym Jorku, Kennedy Center w Waszyngtonie, Pitt Inn i Body and Soul w Tokio, The Jazz Showcase w Chicago, Marian's in Bern, The Jazz Centrum w Stambule i Alexander Platz w Rzymie, do głównych festiwali jazzowych, w tym The Red Sea Jazz Festival w Izraelu, The Monterey Jazz Festival, The San Francisco Jazz Festival. Dena zawsze zapewnia "... żywe i często ekscytujące pokazy tego, jak innowacyjne są jej muzyczne koncepcje ..." (Philip Elwood, San Francisco Examiner). Przyniosła tę witalność i innowacyjność występom obok takich postaci jak Ray Brown, Clark Terry, Marian McPartland, Benny Golson, John Scofield, Benny Green, Ray Drummond, Alex Riel, Deborah Brown, Jimmy Cobb, Ken Peplowski, Jay Leonhart, John Clayton, Jeff Hamilton, Phil Woods, Rufus Reid, Jay Clayton, Mark Murphy, Marvin Stamm i wielu, wielu innych.


DeRose została wybrana przez krytyków Downbeat jako "artysta zasługujący na szersze uznanie" w 2003, 2006, 2008, 2013, 2014 i 2015. All About Jazz namaścił ją jako "Jazz Artist of the Year" w 2003 roku i "Best Jazz Album "z 2007 roku. Jej CD, A Walk in the Park, Live at Jazz Standard obj. 1, Live at Jazz Standard obj. 2, i "Travelin 'Light", wszystkie zebrały 4 gwiazdki w Downbeat i były nominowane do Grammy. Wystąpiła w "Morning Edition" w National Public Radio, a trzy razy w NPR "Marian McPartlands" Piano Jazz ", w tym w programie" 30th Anniversary "nagranym na żywo w klubie Coca-Cola Jazz Dizzy w Nowym Jorku Kennym Barronem, Mulgrew Millerem, Billem Charlapem, Cedarem Waltonem, Dickem Hymanem i innymi. Dena pojawia się również na płycie "NPR's Piano Jazz Christmas Compilation".

 

Zdumiewająco, Dena znalazła również czas, by doskonalić swoje umiejętności jako nauczyciel jazzu, i była na wydziale adiunkta w niektórych prestiżowych instytutach jazzu, takich jak Manhattan School of Music, NYU, The New School, Long Island University, Purchase College w Nowym Jorku. , The Hartt School of Music w Connecticut, i przez 10 lat był wykładowcą w "New York Comes To Groningen" Prince Claus Conservatoire of Music w Holandii. Pani DeRose jest obecnie zatrudniona jako profesor Jazz Voice w Instytucie Jazzu na Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Performatywnych w Graz w Austrii. Często prowadzi kliniki i warsztaty w prestiżowych szkołach i festiwalach w Stanford Jazz Workshop, Centrum-Port Townsend Jazz, Dave Brubeck Institute w Oakland, CA, The Jazz School w Berkeley, CA, Taller de Musics w Barcelona-Spain, NJPAC Jazz for Teen Program, Litchfield Summer Jazz Camp, Jazz Camp West, konferencje JEN, Rotterdam Summer Jazz School i The Royal Conservatory of Music w Den Haag, między innymi. Służyła jako sędzia pierwszej rundy na Thelonious Monk Vocal Competition i przez 6 lat pracowała w komisji NJ Star Ledger Scholarship Awards.

Pochodzący z Londynu, saksofonista i kompozytor Will Vinson przeprowadził się do Nowego Jorku w 1999 roku i od tego czasu pozostał tam. Od czasu jego przybycia grał z Gonzalo Rubalcabą, Kurtem Rosenwinkelem, Ari Hoenigiem, Marcusem Gilmore'em, Chrisem Potterem, Kurtem Ellingiem, Lage Lund, Aaronem Parks i wieloma innymi.

Will jest członkiem wielu czołowych zespołów, w tym pianista Gonzalo Rubalcaba's Quartet (pojawia się na Charliem i nominowanym do nagrody Grammy Caminos), Punk Bop i Nonet Ari Hoeniga (Will pojawia się na Inversations, Bert's Playground i Live at Smalls), Miguel Zenon's Identities Orchestra (nominacja Grammy za Tożsamość jest zmienna) oraz jego własne grupy, w tym m.in. Lage Lund, Jeffa Ballarda, Aarona Parksa, Kurta Rosenwinkela, Shai Maestro i Mike'a Moreno.

 

W 2012 roku wraz z basistą Orlando le Flemingiem i gitarzystą Lage Lund założył cieszące się uznaniem krytyków OWL Trio, którego tytułowy debiut w 2013 roku został okrzyknięty zarówno przez krytyków, jak i słuchaczy. Downbeat oświadczył: "Wszystko na temat tego albumu, który powinien walczyć o debiut roku, jest wielkim sukcesem. Muzyka kołysze się bez wysiłku, każda interpretacja jest wspaniała, a nagranie intymne i piękne ", a All About Jazz zauważył, że "wrażliwość i sympatyczne odczucia, jakie wykazują ci trzej młodzi mężczyźni, są widoczne na każdym kroku ... OWL Trio to jeden z tych albumów, który znajduje moc w spokojnym wyrazie, nie podniósł objętości ani agresji. Lund, Vinson i Le Fleming tworzą kombinację absorbującą."

 

Will ma międzynarodową reputację lidera i sidemana. All About Jazz New York opisuje Will jako grę "z nieubłaganą siłą". Thomas Michelsen z duńskiego "Politiken" wita tego "ekscytującego saksofonistę" z "pięknym, delikatnie modulującym tonem", a John Fordham z The Guardian opisał "wspaniałe solo z trudnych, skórzastych dźwięków zmieniających się w melodyjne wysokie dźwięki" z "bezpieczną kontrolą i szturmem i energią." Czasopismo Time Out London nazywa Vinsona "ekscytującym młodym alcistą z zabójczym podejściem do pisania i solówek".

 

Will wydał 6 płyt CD jako lider/kompozytor. It's For You (Sirocco Jazz, 2004) został opisany jako "połączenie rozważnej oryginalności koncepcji z energią i płynnością wykonania w bardzo satysfakcjonujących proporcjach" (magazyn Jazzwise)

Goldberg stał się entuzjastą jazzu w Bostonie w szkole średniej. Po spędzeniu roku w Nowym Jorku w New School of Jazz and Contemporary Music, zapisał się do Harvard College i ukończył z wyróżnieniem w 1996 roku, koncentrując się na Umyśle, Mózgu i Zachowaniu. Założyciel słynnego i niezastąpionego programu jazzowego Betty Carter kontynuował występy w zespołach kierowanych przez Ala Fostera, Freddiego Hubbarda, Nicholasa Paytona, Stefona Harrisa i Marka Turnera. Pod koniec lat 90. przyciągnął szerszą uwagę, a nieustający plan koncertowy sprawił, że zarówno inspirował się muzyką z całego świata, jak i kreatywnością zen, której wymaga jedynie jazz.

 

Doceniony przez magazyn Down Beat za "szybkie zmiany harmoniczne, płynną linię melodyczną i ścisłe poczucie logiki narracji", Aaron Goldberg stał się jednym z najpopularniejszych pianistów jazzu, zarówno jako bandleader i sideman, często współpracujący z Joshua Redmanem, Wyntonem Marsalisem, Kurtem Rosenwinkel, Guillermo Kleinem i innymi. Na swoim nowo wydanym albumie „The Now”, Goldberg powraca do współpracy z basistą Reubenem Rogersem i perkusistą Ericem Harlandem, wirtuozowska sekcja rytmiczna z czasu debiutu albumu „Turning Point” z 1998 roku. Po piątym spotkaniu muzycznym, trio przedstawia pierwszorzędną prawdę o sztuce jazzowej: że żadne dwa spektakle nie będą takie same, ponieważ muzyka jest tworzona według słów Goldberga "w dynamicznej płaszczyźnie teraźniejszości".

Rory Stuart jest wybitnym amerykańskim jazzowym gitarzystą, kompozytorem i profesorem w The New School for Jazz and Contemporary Music w Nowym Jorku.
 

Współpracował jako sideman i co-leader z wieloma słynnymi artystami sceny międzynarodowej takimi jak: The Keith Copeland Coalition John Stubblefield, Joe Locke, Steve Coleman, Geri Allen, Graham Haynes, Cassandra Wilson (Stuart współpracował również z M’Base), Billy Harper, Sheila Jordan, Reggie Workman, George Garzone, Cecil Bridgewater, Jack Walrath, Jay Clayton, Kevin Hays, Jason Lindner i John Ellis. Rory jest uznawany jako leader.
 

Rory Stuart Quartet został założony w 1982 z Keithem Copeland, Calvinem Hill i Armenem Donelian. Ich pierwsze nagranie “Nightwork” otrzymało cztery gwiazdki w ramach uznania przez amerykańską gazetę «Downbeat».

 

Stuart jest profesorem etatowym w prestiżowej The New School for Jazz and Contemporary Music w Nowym Jorku a także wykładowcą na wielu warsztatach jazzowych na całym świecie: International Association of Jazz Educators Convention (USA), Berkelee College of Music (USA), Meet the Composer (USA), Veneto Jazz (Włochy), Jazz Nights Langnau (Szwajcaria), Jazz Outreach (Austria).

Luques Curtis urodził się w 1983 roku w Hartford, CT. Po formalnym treningu na fortepianie i perkusji, zaczął grać na basie. Luques studiował w Greater Hartford Academy of Performing Arts, Artist Collective i Guakia u Dave'a Santoro, Volcana Orhama, Nat Reevesa, Paula Browna i innych. Uczęszczając do liceum, miał wielkie szczęście studiować gatunek afro-karaibski z udziałem basistów Andy Gonzalez i Joe Santiago. Dzięki talentowi i ciężkiej pracy zdobył pełne stypendium w prestiżowym Berklee College Of Music w Bostonie. Tam studiował u Johna Lockwooda i Rona Mahdiego. Będąc w Bostonie, był także w stanie współpracować z wielkimi muzykami, takimi jak Gary Burton, Ralph Peterson, Donald Harrison, Christian Scott i Francisco Mela.


Mieszkający w Nowym Jorku, pan Curtis występuje na całym świecie z Eddiem Palmieri, Brianem Lynchem, Ralphem Petersonem, Christianem Scottem, Seanem Jonesem, Orrinem Evans, Albertem Rivery i innymi. Jest ostatnim odbiorcą basisty Down Rising Star 2016 w ankiecie krytyków. Jest także współwłaścicielem wytwórni płytowej Truth Revolution Records. Obok brata mają cztery wydania pod tytułem "Curtis Brothers", najnowsza z nich to "Syzygy". Luques był także członkiem nagrodzonej Grammy płyty Brian Lynch "Simpatico" i jego nominacją do nagrody Grammy "Madera Latino", a także nominowanym do nagrody Grammy Christianem Scottem "Rewind That". Produkował także Grammy nominowany do nagrody "Entre Colegas" Andy'ego Gonzaleza. Można go usłyszeć na "Sabidurii" Eddiego Palmieri; Gary Burton "Następne pokolenia"; Dave Valentin "Come Fly With Me"; Sean Jones "Roots", "Kaleidoscope" i "The Within Within"; Płyta Albert Rivera "Re-Introduction"; Etienne Charles "CD" Folklor "; Ordin Evans "CD" Faith In Action ". Jako sideman Luques Curtis brał udział w ponad 75 nagraniach.

Przez ponad 30 lat Ralph Peterson był jednym z charakterystycznych i rozpoznawalnych perkusistów jazzowych. Poza swoim niezrównanym talentem za zestawem perkusyjnym, który doprowadził do współpracy z takimi artystami jak Terence Blanchard, Branford Marsalis, David Murray, Roy Hargrove, Michael Brecker, Regina Belle, Betty Carter i The Roots w karierze trwającej prawie 35 lat - nie wspominając o tym, że został wybrany przez Art Blakeya jako drugi perkusista w legendarnym Big Bandu Jazz Messenger, aż do śmierci Blakey'a w 1990 roku.


W zróżnicowanej i niesamowitej karierze, która obecnie obejmuje trzy dekady, perkusista i kompozytor Ralph Peterson Jr. nigdy nie przestał poszerzać horyzontu o idiom, który pomógł ożywić. Ani nie uchylał się od intensyfikacji swoich wspaniałych zasobów artystycznych, by połączyć się, pilnie i emocjonalnie, z energiami dnia dzisiejszego. Robi kolejny odważny krok ze swoją wytwórnią Onyx Productions.


Obecnie przygotowuje się do wydania Big Band Cd poświęconego jego mentorowi Art Blakeyowi, śledzącemu na żywo z Aggregate Prime i nagrywając z pięcioma innymi absolwentami Messengera w grupie The Messenger Legacy, wszystko w ciągu najbliższych 12-18 miesięcy !


Ralph Peterson jest teraz na skrzyżowaniu, na którym jego wpływ na współczesny jazz jest niezaprzeczalny i niezmienny. Był na ponad 150 innych płytach jako sideman. Jest na szczycie swojej siły jako perkusista, lider zespołu, nauczyciel i mentor. Jego lista studentów stanowi kogo spośród dzisiejszych niesamowitych perkusistów takich jak Ari Honig, E.J Strickland, Tyshawn Sorey, Mark Whitfield Jr., Kush Abadey i Justin Faulkner i wielu innych.


Jest profesorem perkusji w Berklee College of Music.


Pan Peterson również cieszy się dużym zainteresowaniem, ponieważ pedagog prowadzi warsztaty i kliniki przy wsparciu swoich endorseksów Mapex Drums, Meinl Cymbals, Evans Drumheads i Vic Firth Stick and Brushes.

Patroni medialni:

New York Jazz Masters | Email: contact@nyjazzmasters.com | Phone: +48 728 306 014

 Partnerzy: